کد خبر:6731
تاریخ انتشار: ۱۳ آذر ۱۳۹۶ - ۸:۲۶:۱۷
این موضوع برای همه شهروندان بسیار جالب است و همه این دو را که هر کدام به شیوه ای معلول هستند وکمک می دهند تا محدودیت آنها به چشم نیاید، الگویی برای جامعه می دانند.
پایگاه تحلیلی خبری طنین پاسارگاد:

به گزارش طنین پاسارگاد،بسیاری از ما وقتی با افرادی که با وجود محدودیت های فراوان در اوج امید زندگی می کنند و اطرافیان را نیز به سمت امیدواری سوق می دهند، روبرو می شویم از خود خجالت می کشیم که با وجود سلامت کامل، از همه توان خود برای رسیدن به قله های موفقیت استفاده نمی کنیم و ناشکری لق لقه زبانمان شده است.

معلولیت، قصه پر غصه ای است که تنها کسانی با آن آشنایی دارند که خود یا عضوی از خانواده آنها معلول باشد.

در این میان جمعی از معلولان با این مشکلات کنار آمده اند و افرادی درس آموز برای دیگران شده اند.

تعداد این عده که توانمندی را به معلولیت گره زده اند در جامعه کم نیست و بسیاری از آنها قادرند با اندک یاری از سوی کسانی که باید یاری رسان آنها باشند و حداقل با اجرای قانون جامع معلولین، زندگی خود را اداره کنند و حتی دیگران را از کار خود منتفع کنند.

علی رعیت پیشه معلول جسمی-حرکتی ذهنی  وصابر یوسفی معلول ذهنی -گفتاری- شنوایی است که کمتر کسی است این دو را در خیابان های سعادتشهر ندیده باشد.

صابر که جسم سالمی دارد همیشه  به علی کمک می کند و او را از مدرسه به خانه و در ساعات تعطیل به گردش در شهر می برد.

این موضوع برای همه شهروندان بسیار جالب است و همه این دو نفر را که هر کدام به شیوه ای معلول هستند وکمک می دهند تا محدودیت  آنها به چشم نیاید، الگویی برای جامعه می دانند.

این دو معلول نشان داده اند که نیاز نیست جسم سالمی داشته باشی یا عنوان موفق علمی،فرهنگی ،ورزشی و... که الگوی جامعه شوی، آنها با اینکارشان می گویند، می شود دوستانه به یکدیگر کمک کرد،معایب یکدیگر را پوشاند تا زندگی بهتر،موفق تر ودوستانه تری در کنار هم داشته باشیم.

صابر پای علی و علی گوش صابر،صابر چشم علی و علی راهنمای صابر، اینهاست که  به انسانیت عیار می دهد  وبه انسانیت رنگ  وبوی خدایی.

 

 

 

نظرات بینندگان
قاسم خودسوز
۱۳۹۶/۹/۲۰ ۱۶:۱۷
0
0
2مرد بزرگ چه دارن چه ندار ولی هوای همدیگر دارن به این میگویند دوستی نه مثل ما که فقد اداداریم دوستی ما مثل دوستی خاله خرسه است بس
نظر شما
نام : ایمیل :
* نظر :